سعید سمیعی saaid.samiei

وبلاگی شامل مقالات مهندسی عمران - ادبیات - مسائل تاریخی و اجتماعی

سال نو مبارک
نویسنده : سعید سمیعی - ساعت ٧:٢٤ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٧ اسفند ۱۳۸٩
 

بنام خداوند جان آفرین                    حکیم سخن در زبان آفرین

بنام خداوند جان و خرد                     کزین برتر اندیشه برنگذرد

سلام بر همه مهربانان

 

سال نو مبارک

پیشاپیش حلول سال جدید را به تمام هم وطنانم بخصوص هم کسوتان ، همکاران و تمام دست اندرکاران فنون مهندسی و اندیشمندان سرزمین بزرگمان ایران تبریک می گویم و برای همگان سالی پر برکت و توام با سلامتی ، سعادت ، کامیابی و هرآنچه نیکوست را از خداوند متعال خواهانم .


 

 

بقیه در ادامه مطلب

 



 

 

یا مقلب القلوب و الابصار ، یا مدبر اللیل و النهار ، یا محول الحول و الاحوال ،حول حالنا الی احسن الحال. 

با این امید که این سال ، سال پایان تمام جنگها و خونریزی ها ، پایان عمر تمام زورگویان و متجاوزین ، سال بیداری و حرکت بسوی توسعه در تمام ملل جهان سوم ، سال شکوفایی استعدادها ، سال بهبود وضعیت اقتصادی و معیشیتی مردم ، سال آرامش و مهربانی ، سال احقاق حقوق تمام کسانی که حقوقشان را زیاده خواهان و زورگوئیان تصاحب نموده اند ، سال جایگزینی منطق و استدلال بجای بی منطقی و زورگویی و سالی باشد که در آن تمام نیکی ها و انسانیت ها ، مهربانیها و هرآنچه خوب است جایگزین  عداوت ها ، کینه ها و هرآنچه پلیدی است گردد .

 

 

 

 

در پیام تبریک سال گذشته به چگونگی تقویم ایران اشاره ای داشتم و چون آن را بسیار مهم می دانم ، مجدداً در این پیام آن را ذکر می کنم . آن بشرح زیر است :

در تقویم ما ایرانیان شروع سال نو مصادف است با شروع زندگی های جدید . طبیعت مرده زنده می شود ، زیبائیهای طبیعت دوباره جان می گیرند ، روح آدمی شادابی و طراوتی دوباره می یابد ، پرندگان به آواز خوانی می پردازند ، شاعران شعر می سرایند ، نوها جای کهنه را می گیرند ، گرد و غبار و تاریکی و جهل رخت برمی بندد ، مدت زمان شب و روز با هم برابر می شود و اعتدال شکل می گیرد ، کره زمین در یک نقطه ثابت همیشگی در بین کرات و ستاره گان قرار می گیرد و برگ درختان سبز در نظر هشیاران ، معرفت کردگار را جلوه گر می نماید . چه ستودنی است این همه زیبایی و دگرگونی!

در تمام دنیا این فقط ایرانیانند که تقویم شان بدینگونه است . آنچنان این تقویم بر اساس علوم ریاضی و نجوم ، دقیق محاسبه شده است که حتی ثانیه آن پس و پیش ندارد . و این مایه بسی مباهات است برای ایرانیان که اندیشمندانی داشته اند که دیگران با تمام تمدن نورسشان در این امر مات و مبهوت مانده اند و اما این بیگانگان مغرورانه همراه با  تعصب از قبول این واقعیت سرباز می زنند .

خدای بزرگمان در لحظه های پایانی این سال دست دعا بسوی تو بلند می کنیم و از تو می خواهیم : عظمت علمی ، فرهنگی و تمدن غنی دیرینه مان را به ما بازگردان و ما را در دنیا سربلند و با احترام قرار بده تا به تمام جهانیان ثابت کنیم که با اتکال به قدرت لایزال عالی ترین علوها و با ایمان به او در کنار فرهنگ و استعدادهای خدا دادی دیرینه آریایی مان ، برترینیم . باشد که در این گذر بیگانه دوستان و بیگانه پرستان نیز بخود آیند.

 

 

 

 

در رابطه با شروع فصل بهار ، ادبا و عرفایمان سروده های بسیار دارند که زیباترین آنها را که همواره برای خود زمزمه می کنم و آن همان غزل معروف مولاناست که هنرمند فقید مرحوم علیقلی بسیار زیبا آن را اجرا نمودند . در همین جا یاد آن مرحوم را نیز گرامی می دارم . یادش گرامی و روانش شاد باد . البته سروده ای از شاعر معاصر فریدون مشیری را نیز بسیار دوست می دارم که چند روز پیش در وبلاگم آن را درج نمودم . برای حسن ختام این نگارش ، این شعر مولانا را با بهترین آرزوهایم برای تمام هموطنانم در سال جدید ، بهمراه این نگارش روانه می سازم .

 

 

آب زنید راه را ، هین که نگار می رسد           

                                        مژده دهید باغ را ، بوی بهار میرسد

راه دهید یار را ، آن مه ده چهار را            

                                        کز رخ نوربخش او ، نور نثار می رسد

چاک شدست آسمان ، غلغله ایست در جهان   

                                        عنبر و مشک می دمد ، سنجق یار می رسد

رونق باغ می رسد ، چشم و چراغ می رسد

                                        غم به کناره می رود ، مه به کنار می رسد

تیر روانه می رود ، سوی نشانه می رود                                  

                                       ما چه نشسته ایم پس ، شه ز شکار می رسد

باغ سلام می کند ، سرو قیام می کند                                     

                                       سبزه پیاده می رود ، غنچه سوار می رسد

خلوتیان آسمان ، تا چه شراب می خورند

                                         روح خراب و مست شد ، عقل خمار می رسد

چون برسی به کوی ما ، خامشی است خوی ما                       

                                         زان که ز گفت و گوی ما ، گرد و غبار می رسد